Dysplazja biodrowa

Dysplazja stawu biodrowego (HD) jest jedną z najczęściej spotykanych chorób zwyrodnieniowych stawów i dotyczy przede wszystkim ras dużych i ciężkich. Nie jest chorobą wrodzoną. Każdy pies rodzi się ze zdrowymi stawami, a dopiero później na skutek wady genetycznej, a czasami także nieodpowiedniego żywienia lub ruchu, może rozwinąć się dysplazja jednego lub obu stawów biodrowych. Te dwa czynniki (żywienie i ruch) są odpowiedzialne za 60% zdiagnozowanych przydadków dysplazji.

Na staw biodrowy składają się dwa elementy kostne: głowa kości udowej i panewka kości miednicy. Powinny one do siebie idealnie pasować. Jeśli jednak panewka jest zbyt płytka, to głowa kości udowej przemieszcza się w kierunku jej górnej krawędzi, przyjmując nieprawidłową pozycję.

Główną przyczyną dysplazji jest wada genetyczna, jednak sposób w jaki jest przekazywana przez rodziców na szczenięta, nie został do końca poznany. Zdarza się, że szczenięta pochodzące od rodziców wolnych od dysplazji mogą na nią chorować, a szczenięta od rodziców z dysplazją mogą być całkowicie zdrowe. Jednakże dowiedziono, że zdrowi rodzice dają większą pewność otrzymania od ich zdrowego potomstwa. Obecnie wiadomo, że dysplazja nie dziedziczy się w sposób prosty i jest to cecha poligeniczna, determinowana przez bliżej nieznaną liczbę genów. Używanie do hodowli zwierząt z dysplazją jest ogromnym wykroczeniem przeciw prawom hodowli, której celem jest uzyskanie postępu hodowlanego.

Na pojawienie się dysplazji zasadniczy wpływ może mieć również sposób żywienia szczenięcia. U szczeniąt przekarmianych częściej występuje dysplazja, na skutek zbyt dużej ilości białka i energii w pokarmie, kości rosną zbyt szybko zaburzając harmonijny wzrost kości w stosunku do mięśni. Wzrost kości przyspiesza także zbyt duża ilość wapnia , fosforu i witamin. Szczenięta przekarmione osiągają zbyt dużą masę ciała co powoduje znaczne obciążenie stawów i naraża je na silne urazy. Ogromnym błędem jest karmienie szczeniąt "do woli", dodawanie zbyt dużo i nieodpowiednich mieszanek mineralno-witaminowych.

System oceniania stopnia dysplazji jest w wielu krajach różny. W celu ujednolicenia poszczególnych systemów FCI wprowadziła w 1978 roku własny, z pięcioma kategoriami: A, B, C, D, E. Oznaczenia literowe opisują kolejno: stawy biodrowe normalne (A), prawie normalne (B), lekką dysplazję (c), średnią (D) i ciężką (E). W większości krajów, gdzie przy zakwalifikowaniu do hodowli obowiązuje kontrola stawów biodrowych, dopuszcza się pierwsze trzy stopnie, z zaleceniem kojarzenia HD - C z lepszym wynikiem - A lub B.


» Powrót do: Zdrowie