Dysplazja łokciowa (osteochondroza)

Podobnie jak dysplazja biodrowa jest to choroba o podłożu genetycznym, jednak na jej wystąpienie może mieć wpływ także nadmierny trening młodego psa lub nieodpowiednie żywienie. Powoduje ona stopniowe obumieranie chrząstki stawowej, która u młodych zwierząt w okresie wzrostu jest odżywiana za pośrednictwem naczyń krwionośnych. U psów dorosłych niezbędne składniki odżywcze są dostarczane do chrząstki przez przyległą tkankę kostną.

Jeśli będzie zaburzony przepływ krwi w tym obrębie lub nastąpi oddzielenie się chrząstki stawowej od kości, dochodzi do niedożywienia chrząstki, a w efekcie do jej obumierania. Tego typu uszkodzenia chrząstki są typowe dla stawów łokciowych oraz barkowych, ale moga także wystąpić w stawach kończyn tylnych (skokowym, kolanowym lub biodrowym). Początkowo objawia się to lekką kulawizną, następnie coraz większą, aż do nieobarczania kończyny i zaników mięśniowych.

Na wystąpienie dysplazji łokciowej może mieć wpływ również zbyt szybki wzrost u szczeniąt przekarmianych połączony z mechanicznym obciążeniem podczas nadmiernego i nieodpowiedniego ruchu. U takich szczeniąt wzrost i rozwój kości nie nadąża za przybieraniem na wadze, a mechaniczne obciążenie stawów jest zbyt duże, przez co zostają zniszczone naczynia krwionośne zaopatrujące chrząstkę stawową.

Z genetycznego punktu widzenia osteochondroza jest to cecha dzidziczna ilościowa, zależna także od czynników środowiskowych, ale o dość dużej odziedziczalności. Zwierzęta, u których stwierdzono jej wystąpienie nie powinny być używane do hodowli.


» Powrót do: Zdrowie